Sneller Mijn Studieschuld Aflossen

Als ik de laatste tijd toch meer over de financiën aan het nadenken ben, dan komt daar automatisch ook mijn studieschuld om de hoek kijken. Elke maand, vlak voordat mijn loon binnenkomt is daar DUO die weer een heerlijk bedrag afschrijft. Eerst vond ik het wel prima, het maandbedrag was niet al te hoog en het heeft mijn hypotheek niet in de weg gestaan. Waarom zou ik sneller afbetalen als ik nu leuke dingen kan doen van dat geld? Nou, het feit dat het toch echt een schuld is, begint aan mij te knagen. Dit is mijn verhaal.

Op mijn 19e ging ik op kamers. Ik had een bijbaantje bij een voordeelwinkel, kreeg alimentatie van mijn vader en een uitwonende basisbeurs van IB-Groep (nu DUO). Leven was goed, maar geen vetpot. Mijn studie betaalde ik volledig zelf en ook de studieboeken waren een flinke kostenpost. Omdat ik meer van het studentenleven was in de kroeg dan in de boeken besloot ik na een halfjaar bij te lenen. Dit kon in 3 gradaties. Zonder over de gevolgen na te denken (of deze uitgelegd te krijgen) ging ik maximaal bij lenen. In de vakantieperiodes werkte ik parttime en al snel harkte ik op die manier als student een minimumloon inkomen bij elkaar.

Mijn studentenkamer was maar 265 euro all-in en naast boodschappen en studiekosten waren mijn uitgaven vrij laag. Ik had minimumloon niet nodig, maar het leefde wel lekker onbezorgd. Totaal niet nadenken over dat ik dit ook nog behoorde terug te betalen. Zorgen voor later dacht ik.

Uiteindelijk hield ik na 3 jaar en 2 gefaalde studies op met studeren. Omdat ik er niet eens een propedeuse uit had gesleept mocht ik alles gaan terugbetalen, tot mijn OV-jaarkaart aan toe. In 3 jaar had ik een schuld van € 23.114,57 opgebouwd. Direct na het stoppen met school vond ik een fulltime baan en begon voor mij het volwassen leven. Het terugbetalen zou pas over 2 jaar beginnen, maar aan alvast sparen dacht ik niet. Ik wilde ruim kunnen leven en niet over een schuld nadenken.

Na 2 jaar begon het afbetalen en gezien er gekeken werd naar je inkomen lagen mijn maandbedragen niet al te hoog. Ik vond het wel prima, gewoon betalen wat ze wilde en er niet over na hoeven denken. Het feit dat ik 15 jaar bezig zou zijn met afbetalen vond ik wel best. Van de 15 jaar heb ik nog 6,5 jaar te gaan en mijn restschuld staat op dit moment nog op € 10.714,17.

Nu kan ik er voor kiezen om het gewoon nog 6,5 jaar door te laten lopen. Het maanbedrag is niet exorbitant hoog en ik ben al zoveel jaren gewend dit bedrag te missen, waarom zou ik nu ineens moeilijk gaan doen? Nou, ik ben er wel een beetje klaar mee om na zoveel jaar nog steeds ruim 10.000 euro schuld te hebben. Dit maandbedrag kan ik op korte termijn veel beter gebruiken voor bijvoorbeeld zonnepanelen, een uitbouw of om extra te beleggen.

Het is raar om te bedenken dat ik al bijna 10 jaar ruim 100 euro per maand aan het afbetalen ben en alsnog zoveel geld heb staan, lang leve de rente. Als ik het op z’n beloop zou laten zou ik dit jaar wel onder de 10.000 euro uit komen. Toch wil ik een plan bedenken hoe ik sneller dan de resterende 6,5 jaar van mijn studieschuld af ben.

Het afgelopen jaar hebben mijn man en ik ruim 20.000 euro gespaard voor ons eerste huis (eigen vermogen, inboedel en klussen) dus in essentie zou ik dit vrij snel voor elkaar moeten kunnen krijgen. Echter wil ik mijn man zijn geld hier niet bij betrekken. Hij heeft ook 2 jaar geleden netjes zijn studieschuld volledig afbetaald zonder mij (wel een stuk lager bedrag dan ik, maar toch). Ik wil blijven sparen zoals wij nu al doen, maar daarnaast extra geld opzij zetten van mijn eigen geld om mijn studieschuld sneller af te betalen. Ik weiger daar ons gezamenlijk geld voor te gebruiken.

Mijn studieschuld is een schuld die ik zelf opgebouwd heb door niet al te slimme keuzes te maken in mijn studententijd. Ik vind het daarom mijn eigen verantwoordelijkheid om dat ook zelf af te betalen. In mijn hoofd is het ook een stukje principe. Hoe manlief daar over denkt weet ik niet, ik weiger het hem ook te vragen. Hij weet van mijn plan en vind het leuk dat ik er zo in op ga.

Het hoeft voor mij geen race te worden om in korte tijd schuldenvrij te zijn, maar 6,5 jaar hoeft het niet meer te duren. Als ik er 3 jaar van kan maken ben ik al een blij mens. Wat ik wel heb afgesproken met mijn man is dat wij niet op een houtje gaat bijten en dat ik tot in het redelijke ga terugbetalen. Op dit moment zit ik nog in de beginjaren van de 30 en in plaats van klaar zijn met betalen als ik 39 ben, moet dit eerder kunnen.

Nu wordt het tijd om een plan te bedenken hoe ik dit voor elkaar ga krijgen. Stiekem heb ik al wel een aantal ideeën opgeschreven, maar of die ook zullen werken is de grote vraag. Het is tijd geworden om niet meer zo laconiek tegen mijn studieschuld aan te kijken en actie te ondernemen om zo snel mogelijk weer deze smak geld te kunnen steken in dingen waar ik daadwerkelijk wat aan heb. Nu voelt het alsof ik het met kruiwagens naar een grote bult breng waar het niks voor mij doet.

Tuurlijk ben ik er mij van bewust dat ik geld aan het terugbetalen ben wat ik geleend heb en rijkelijk geleefd heb van geld wat niet van mij was. Dit is hoe de wereld werkt, maar leuk is anders. Achteraf praten is altijd makkelijk, maar het helpt ook wel mee in mijn mindset dat ik er volledig klaar mee ben en dat geld voor leuke dingen wil gaan gebruiken.

Hoe ik dit versneld ga aflossen? Dat ga ik nu bedenken en in werking stellen en ik zal je laten weten wat het plan is en later wat wel en niet werkt. Want waarom ook niet.

Plaats als eerste een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *