Plan Baby #8 – De Dag Van De Positieve Test

Waarom ik besloot op die maandagochtend een zwangerschapstest te doen, geen idee. Ik was op zolder druk aan het werk en moest naar het toilet en dacht, weetje… waarom ook niet. Het was de dag dat ik ongesteld moest worden en ik had ook verwacht dat het gewoon zou gebeuren. Dus ik sta zonder er echt bij stil te staan de test te doen en loop weg om de katten te aaien. Als ik terug kom zie ik daar 2 streepjes en schrik. Ik ren naar het doosje om te kijken wat 2 streepjes ook alweer betekent en jawel hoor, het betekent dat ik zwanger ben. Ik ben zwanger!!!

Ik maak een foto van de test en app meteen mijn man Gerhard. ‘Volgens mij weet ik waarom ik mij de laatste 2 weken zo raar voel’. Meteen krijg ik een berichtje terug een ‘oh?’. Meteen daarop stuur ik de foto en vertel ik hem dat ik zwanger ben. Ondertussen loop ik druk heen en weer door de woonkamer, in totale ongeloof. Serieus? Dit had ik niet verwacht. Direct pak ik er een fles water bij en begin te drinken. Tijd voor meer testen, wat als deze niet klopt? Natuurlijk bel ik Gerhard en huil ik de hele bende bij elkaar. Van blijdschap, maar ook van de schrik. Owh jeetje, zou dit het echt zijn?

Er lagen nog wel meer testen in huis, maar die lagen er al een tijdje, dus sjouw ik meteen naar de supermarkt. Normaal gesproken liggen ze daar ook gewoon, helaas deze keer niet. Op naar de apotheek, ook daar liggen er nog maar een paar. Waar zijn ineens alle zwangerschapstesten gebleven? Ik sprint bijna naar huis, want ondertussen moet ik enorm nodig naar de wc. Wederom positief. 5 testen later van 3 verschillende merken is het toch echt zeker. Ik ben toch echt, zeker weten, zwanger.

Op aandringen van Gerhard (want ondanks alle testen geloof ik het nog steeds niet) bel ik de huisarts. De assistente is super enthousiast en vriendelijk en verwijst mij meteen naar de verloskundige. Ook deze bel ik direct op en het voelt meteen goed, de meest vriendelijke vrouw stelt mij gerust, maakt de nodige afspraken en geeft alle informatie die ik op dat moment nodig heb.

Hoe sommige mensen het volhouden om niks te zeggen tegen hun partner tot deze thuis komt van het werk of zelfs langer om een leuk cadeautje te kopen of iets dergelijks is iets wat ik niet begrijp. Mijn eerste instinct was Gerhard bellen! Ik durf er geld op te wedden dat hij direct had gemerkt dat er iets aan de hand was. Wij hebben overdag nog best veel contact en als iemand die haar emoties op haar mouw draagt, geen mogelijkheid dat ik dit voor mij kon houden.

Achteraf gezien was het zo duidelijk. Al 2 weken was mijn humeur ‘anders’, ik voelde mij niet mijzelf. Ik was prikkelbaar en voelde mij gewoon raar. Meestal voel ik ook al wel krampen voor ik ongesteld moet worden en dat was nu ook niet het geval. Toch weet ik nog steeds niet waarom ik zo ineens besloot om een test te doen, niets in mijn hoofd zei dat er een kans was dat ik zwanger kon zijn.

Het grappige was dat we de dag voor de positieve test nog een goed gesprek hadden gehad over wat onze doelen en wensen voor 2021 waren en hoe we daar aan wilde werken. Ik dacht die middag nog bij mijzelf dat ik ook heel graag dit jaar zwanger zou willen worden. Dat het meteen de volgende dag bevestigd zou worden, had niet gehoeven!

De andere personen die ik meteen op dag 1 heb verteld dat ik zwanger waren zijn mijn ouders. Na de verloskundige gesproken te hebben en alle positieve zwangerschapstesten was ik nog altijd overkomen door emoties en als zoiets voorkomt is het bijna altijd dat ik mijn moeder bel, dit was niet anders. Ze wist dat wij de wens hadden voor een kindje en ik heb haar altijd op de hoogte gehouden. Daarnaast, mocht het toch mis gaan, dan wilde ik dat zij het zou weten.

Dit kindje is gewenst, wij zijn er financieel en geestelijk klaar voor en ik ben heel blij dat ik zwanger mag zijn, dat is toch altijd maar afwachten.

Plaats als eerste een reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *