Plan Baby #5 – Update & PMS

Het zal wel een sportfoutje zijn geweest, dacht ik, toen ik al een week enorm last had van mijn onderrug. Het zal wel liggen aan mijn snaaien van de afgelopen tijd, dacht ik, toen mijn acne weer de kop op stak. Het zal wel liggen aan mijn stressniveau, dacht ik, toen ik al een tijdje constant buikpijn had. De link legde ik niet, maar achteraf is het mij volledig duidelijk waar al deze klachten vandaan kwamen. Tijd voor een update nummer 5.

Ondertussen is het ruim 7 maanden sinds ik gestopt ben met de prikpil. Midden December 2019 heb ik geen nieuwe prik gehaald met de wetenschap dat het wel eens een jaar kon duren voor mijn cyclus weer terug zou keren. Dit is normaal. De prikpil doet er heel lang over om volledig uitgewerkt te zijn. Vanaf het begin is dit mij duidelijk gemaakt, de voor en nadelen zijn grondig met mij doorgenomen met de huisarts. Ik lees hier vaak nog veel onduidelijkheid over op Internet dus ik raar nog steeds iedereen die over de prikpil nadenkt (en ik ben een GROOT voorstander) om het uitgebreid met je huisarts te bespreken.

De prikpil vond ik werkelijk geweldig. 1x in de 12 weken een klein prikje in mijn bilspier en ik hoefde verder nergens meer over na te denken. Ik werd niet meer ongesteld en had nog maar hele kleine pms klachten. De meeste daarvan in de 2 dagen na de prik. Denk aan iets meer acne en wat ‘minder gezellig’ zijn.

In de afgelopen weken merkte ik al wel wat verschil in mijn lichaam, maar ik legde de link niet bij het ontpillen. Daar was ik al een hele tijd niet meer mee bezig. De rugpijn was het ergste, alles was ongemakkelijk, van opstaan tot gaat zitten. Naar mijn mening had ik geen verkeerde bewegingen gemaakt met sporten, maar wat zou het anders moeten zijn?

Nooouuuu dat heb ik geweten. Zondagavond werd ik ongesteld en begon het gezeur en direct was mij duidelijk waarom ik voor de prikpil gekozen had. Achteraf was ik wel blij dat ik gewoon thuis was, want ik was er totaal niet op voorbereid. Ondanks het lichamelijke ongemak had ik er totaal niet bij stil gestaan dat het wel eens zover kon zijn.

PMS is een ding, een groot ding. Ik wil niks, ik heb nergens motivatie voor behalve op de bank zitten onder een dekentje en de keukenkasten leeg eten. De buikkrampen vallen gelukkig nog mee, maar de wetenschap dat ik dit vanaf nu waarschijnlijk weer elke maand ga meemaken vind ik nog even overweldigend. Ik voel mij weer een klein kind die aan het klagen is over iets wat een merendeel van de vrouwen toch echt elke maand mee maakt en ik durf te wedden een grote groep daarvan in veel ergere mate dan ik.

Het is vooral het ongemak wat mij tegenstaat. Misschien is dit de PMS die praat en mij een zeurderige vrouw maakt nu, dat hoop ik ergens ook, want het voelt alsof de privilege van het scherm spat op dit moment. En alsnog ga ik het hardop zeggen: ik haat ongesteld worden. Natuurlijk is het voor een reden en dat is dat wij graag een gezin willen starten en daar komt dit nou eenmaal bij kijken, maar als het anders gekund had, had ik dat waarschijnlijk nog wel willen doen ook.

Gezien wij net in ons nieuwe huis wonen en nog genoeg dingen op orde aan het brengen zijn en daarnaast ook nog even flink willen genieten van onze rust is het niet zo dat wij direct volop gaan proberen om zwanger te worden. We zijn op een punt dat als het gebeurt, dat het gebeurt, maar ik weiger mij elke maand druk te maken of het zo ver is of om te gaan testen welke dag het beste is om te proberen. Zo ver zijn wij nog niet. Gelukkig zijn we het daar ook beide over eens.

Daarnaast is het ook maar afwachten hoe snel mijn cyclus weer regelmaat gaat vertonen, zelfs dat kan nog wel een hele tijd duren. Wat ik wel heb geleerd is dat ik voor de volgende keer meer voorbereid moet zijn en zorgen dat ik spullen met mij mee draag. Had er niet aan moeten denken dat ik op mijn werk had gezeten toen de sluisdeuren open gingen.

Mijn moeder is in ieder geval enthousiast. Ik heb haar ook altijd op de hoogte gehouden als er iets te melden was. Mijn moeder is erg blij dat we het in eerste instantie op zijn beloop laten gaan. Ze appte mij zelfs: wat heb ik toch een verstandige dochter. Nou, misschien waren dat ook wel de hormonen, maar je kon mij oprapen.

We zijn weer een stapje dichterbij. Natuurlijk is het altijd nog maar afwachten of alles vanbinnen werkt zoals het hoort, maar nog steeds hoop ik dat het ons ooit gegund zal zijn om een kleine op de wereld te zetten. Voorlopig hoop ik vooral dat deze week snel voorbij is, want ik zit zo niet lekker in mijn vel op dit moment, niet normaal.

Sorry als deze update een beetje zeikerig overkomt, maar dit is hoe ik mij nu voel en ik kan niet anders dan daar eerlijk over zijn en over praten. Het is nou eenmaal niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar het is een keuze die wij bewust gemaakt hebben en waarschijnlijk zie ik daar over een tijdje wel wat beter de goede kanten van in.

En ja, ergens vind ik het stiekem ook wel een beetje gaaf dat er een nieuwe fase begonnen is. Wie weet……

2 reacties op “Plan Baby #5 – Update & PMS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *