Plan Baby #2 – mijn moeder vertellen dat ik stop met de pil

Mijn moeder weet dat ik aan de prikpil ben, zij heeft hem soms wel eens bij de apotheek voor mij opgehaald als ik zelf even in tijdnood zat. Het intrigeerde haar altijd, 1x in de 12 weken een prik en voor de rest nergens ‘last’ van hebben? Jup, het waren een 6tal heerlijke jaren. Natuurlijk moest ik bij haar als eerste melden dat wij de keuze hadden gemaakt dat ik zou stoppen met de prikpil. Het leek wel alsof ik haar net had verteld dat ik al zwanger was.

Één keer in de week eet ik bij mijn ouders, dat doe ik zonder mijn man. Hij sport die avond en mijn moeder kookt niet lactose vrij. Niet omdat ze het niet wil, maar omdat zij zichzelf er mee niet vertrouwd, of ze wel van alles de etiketten goed heeft gelezen en omdat ze niet elke benaming weet die mijn man niet mag hebben. We hebben dus maar besloten het zo te laten.

Ik kom binnenlopen, krijg een dikke knuffel van mijn moeder, neem plaats aan tafel, vraag aan mijn ouders het hoe er voor staat… the usual. Al snel besluit ik het gewoon in de groep te gooien alsof het niks is. Och zo blij als ze was, dat het echt ging gebeuren (hoop je natuurlijk). Wel heb ik mijn moeder meteen gemeld dat het nog wel eens een hele tijd kon duren, want de prikpil doet er nou eenmaal lang over om volledig uitgewerkt te zijn en dat het zomaar een jaar kan zijn voor mijn cyclus op gang ging komen. Het maakte haar allemaal niks uit, haar enige dochter ging proberen om zwanger te worden, dat was hetgene wat ze hoorde.

Een betere reactie had ik niet van mijn moeder kunnen verwachten, gewoon een moeder die blij is voor haar dochter. Dat haar leven nu zo stabiel is met man en werk (en een nieuw huis) dat dit de logische volgende stap was.

Mijn ouders hebben altijd geweten dat ik deze levenstappen het liefst op de traditionele manier zou willen doen, dat betekende voor mij eerst trouwen en dan kinderen. Nu hebben wij uitgerekend hoeveel geld het zou kosten als wij de trouwerij naar onze wensen willen en gezien we al zoveel spaardoelen hebben, zagen we dat niet snel gebeuren. En met snel bedoel ik binnen 2 jaar. Gezien ik er niet jonger op wordt leek ons deze gang het beste. Je weet ook nooit wat er gaat gebeuren natuurlijk, dus misschien lukt het nog wel. We zien het wel, we laten het er in ieder geval niet meer op hangen. Ook omdat we al geregistreerd partners zijn, dus juridisch gezien zitten we al goed.

Het is zo’n opluchting dat zij zo enthousiast was, want het is niet niks. Ondanks dat mijn broers al lang vader zijn, heeft zij nog nooit bij haar eigen dochter een zwangerschap mee mogen maken, dat is toch heel wat anders dan bij je zoon. Omdat je schoondochter toch meer naar haar eigen moeder zal trekken… zo gaat dat nou eenmaal bij ons. Die band heb ik zelf ook niet met mijn schoonmoeder, maar dat is prima. Ze is een lieve vrouw op een andere manier.

Ondanks dat het nog een ‘ver van je bed-show’ is op dit moment, vind ik het fijn dit openlijk met mijn moeder te delen. Mijn vader is er heel nuchter over en dat waardeer ik ook van hem, hij is er voor mij wanneer ik hem nodig heb en dat betekent ook af en toe mij weer met 2 benen op aarde zetten. Dat hij niet mijn biologische vader is boeit mij geen reet, hij is er niks minder om voor mij. Ik hoop ook dat hij dit avontuur wil gaan beleven, op ons eigen manier.

Plaats als eerste een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *